Zrzut Cichociemnych – Łosinno

Z okazji 74 rocznicy Operacji „Neon 1”, w ramach „Riposty” na placówkę „Garnek” 103, na łąkach za miejscowością Łosinno, odbył się piknik patriotyczny i widowisko historyczne „Zrzut Cichociemnych – ZAPORA”. Wydarzenie zostało zorganizowane z inicjatywy Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej Okręg Warszawa – Wschód, mieszkańców Łosinna we współpracy z Ministerstwem Obrony Narodowej i Jednostką Wojskową GROM. Oprócz okolicznościowych wystąpień, odbyła się rekonstrukcja historyczna przygotowań, odbioru oraz inscenizacja  zrzutu cichociemnych (m.in. Hieronima Dekutowskiego „Zapory”). Współczesną wersję zrzutu zaprezentował GROM.  Uczestnicy wydarzenia wspólnie pomodlili się za „Cichociemnych” oraz złożyli kwiaty przy pomniku w Łosinnie i w rejonie zrzutowiska. Uroczystościom towarzyszył również koncert zespołu Contra Mundum.

Miejsce zrzutu „cichociemnych” w okolicy Łosinna jest niezwykłe, odebrano tam trzy zrzuty. We wrześniu 1943 roku w Łosinnie lądował m.in. słynny „Zapora” – Hieronim Dekutowski. Dowódcą placówki w Pniewie, która w 1943 roku odebrała zrzut Cichociemnych i sprzętu dla AK był ppor. Jan Widlicki a zrzut ubezpieczał kapitan Zygmunt Godleś ps. „Dębski”.

Cichociemni gotowi do misji
Cichociemni gotowi do misji

Dobrowolny więzień KL Auschwitz

19 września 1940 roku, podczas łapanki na Żoliborzu, Witold Pilecki pod nazwiskiem Tomasza Serafińskiego dostał się do Auschwitz jako więzień nr 4859. Do obozu poszedł ochotniczo, żeby tam zorganizować konspirację wojskową i zdobyć wiarygodne dane o zbrodniach popełnianych przez Niemców.

W czasie pobytu w Auschwitz trzykrotnie poważnie zachorował, ale pod opieką dr Jana Deringa, żołnierza TAP powrócił do sił. Obozowe przeżycia nie tylko nie załamały Pileckiego psychicznie, ale dodatkowo mobilizowały do walki i do działania. Pierwsza grupa konspiracyjna, którą zawiązał wśród więźniów przywiezionych z Warszawy nosiła nazwę Tajnej Organizacji Wojskowej; tworzyły ją tzw. piątki. W miarę włączania kolejnych grup organizacji zmieniono nazwę na Związek Organizacji Wojskowych, który swoich żołnierzy miał we wszystkich komandach obozu oświęcimskiego. Nieco później, równolegle do konspiracyjnej działalności „Tomasza Serafińskiego” tę pracę zaczęły rozwijać inne organizacje wojskowe i polityczne z ZWZ-AK na czele.

Następnym celem, jaki Pilecki postawił przed sobą było połączenie grup konspiracyjnych w Auschwitz i przygotowanie do powstania. Oprócz porozumienia i zjednoczenia organizacji wojskowych, Witoldowi Pileckiemu, po wielu rozmowach i przekonywaniu udało się doprowadzić do swoistego porozumienia politycznego między poszczególnymi partiami i nurtami politycznymi. Wyrazem tego porozumienia była wigilia zorganizowana w 1941 r., na której spotkali się przedstawiciele różnych ugrupowań ze Stanisławem Dubois i Janem Mosdorfem na czele.

Witold Pilecki wespół z towarzyszami opracowywał szczegółowe przygotowania do akcji militarnej w różnych sytuacjach. Ważnym polem działania Pileckiego w obozie było przekazywanie meldunków do Komendy Głównej ZWZ-AK w Warszawie. Początkowo przekazywał je za pośrednictwem zwalnianych więźniów-członków ZOW. Później, gdy Niemcy znieśli zbiorową odpowiedzialność za ucieczki, sam Związek Organizacji Wojskowych zaczął je organizować i przekazywać ważne informacje. Pierwsza ucieczka miała miejsce w maju 1942 r.

Wiosną 1943 r. rozpoczęły się aresztowania wśród najbliższych współpracowników „Tomasza Serafińskiego”. Gestapo miało coraz więcej danych o obozowej konspiracji. Władze Auschwitz zdecydowały się na przerzucenie „starych” polskich aresztantów do obozów na teren III Rzeszy. Gdy udało się uzyskać potwierdzenie tych decyzji, Witold Pilecki podjął plan ucieczki z Auschwitz. Wraz z dwoma więźniami: Janem Redzejem i Edwardem Ciesielskim dokonał tego w czasie świąt wielkanocnych z 26 na 27 kwietnia 1943 r. Chciał osobiście w Komendzie Głównej AK przedstawić sytuację w KL Auschwitz i uzyskać zgodę na akcję zbrojną i wyzwolenie więźniów.

http://pilecki.ipn.gov.pl/rp/biogram/7081,dok.html?poz=3

„To miejsce we wspomnieniach moich nazwałbym momentem, w którym kończyłem ze wszystkim, co było dotychczas na ziemi i zacząłem coś, co było chyba gdzieś poza nią.”

Agresja sowiecka na Polskę 17 września 1939 roku

17 września 1939 roku, o świcie rozpoczął się sowiecki atak na Polskę. Łamiąc polsko-sowiecki pakt o nieagresji, Armia Czerwona wkroczyła na teren Rzeczypospolitej Polskiej, realizując ustalenia zawarte w tajnym protokole paktu Ribbentrop-Mołotow. Konsekwencją sojuszu dwóch totalitaryzmów był rozbiór osamotnionej Polski.

17 września 1939 roku Armia Czerwona, bez wcześniejszego wypowiedzenia wojny, wkroczyła na teren II Rzeczpospolitej. Napaść na Polskę była częścią tajnego paktu Ribbentrop-Mołotow, który przed wybuchem II wojny światowej zawarły Niemcy i Rosja.

Po dokonaniu przez ZSRR napaści na Polskę aresztowano ponad 200 tys. Polaków – oficerów, policjantów, ziemian i prawników. Obywateli II Rzeczpospolitej zmuszono do przyjęcia obywatelstwa radzieckiego. Masowe wywózki na Syberię objęły około 1 mln 350 tys. Polaków; około 22,5 tys. oficerów i policjantów zostało uśmierconych w Katyniu, Charkowie i Twerze.

http://ipn.gov.pl

Infografika PAP/Agresja sowiecka na Polskę

Uroczystości upamiętniające ofiary sowieckiej agresji, rozpoczną się o godz. 13.00 mszą św. na Placu Apelowym Muzeum Katyńskiego – Oddziału Martyrologicznego Muzeum Wojska Polskiego, mieszczącego się w warszawskiej Cytadeli. Po mszy – ceremonia złożenia kwiatów w Epitafium Katyńskim, a następnie spotkanie Rodzin Katyńskich z ministrem obrony narodowej Antonim Macierewiczem.

Obchody Dnia Pamięci Ofiar Agresji Sowieckiej zakończą się przy pomniku Poległym i Pomordowanym na Wschodzie, gdzie o godz. 17.00 odczytany zostanie Apel Pamięci.

„Niezwyciężeni” – niezwykły film IPN o walce Polaków o wolność

Instytut Pamięci Narodowej, studio kreatywne Fish Ladder / Platige Image i firma Juice przedstawili 15 września „Niezwyciężonych” – animowany film pokazujący walkę Polaków o wolność od pierwszego dnia II wojny światowej aż do upadku komunizmu w Europie w 1989 roku. Narratorem angielskiej wersji filmu jest brytyjski aktor Sean Bean, a polskiej – Mirosław Zbrojewicz.

www.theunconquered-movie.com
http://www.niezwyciezeni.ipn.gov.pl/
www.niezwyciezeni-film.pl

 

Bieg Pamięci Rotmistrza Witolda Pileckiego 2017

Fundacja „Skrzydła Chwały” we współpracy z Burmistrzem Miasta Marki, zapraszają do udziału w Biegu Pamięci Rotmistrza Witolda Pileckiego – 30 września 2017 roku. Patronat honorowy nad wydarzeniem objął Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji Mariusz Błaszczak oraz Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Jarosław Szarek. Sponsorem głównym wydarzenia jest PGNiG S.A.

Celem imprezy jest popularyzacja biegania, zdrowego stylu życia, a przede wszystkim promowanie postaw i wartości patriotycznych oraz postaci i dokonań rotmistrza Witolda Pileckiego.

Start imprezy przewidziano 30 września, o godzinie 11.30. na rogu ul. Grunwaldzkiej i Karłowicza w Markach. Informacje i zapisy: http://skrzydlachwaly.org/

Profil trasy Biegu
Profil trasy Biegu

A więc wojna…

26 sierpnia 1939 roku Rotmistrz Witold Pilecki otrzymał tajną informację o rozpoczęciu tzw. cichej mobilizacji, kiedy to do Sukurcz przyjechał goniec z rozkazem od Majora Gawryłkiewicza.

Utworzony w lidzkim powiecie, jeszcze w 1932 roku, przez Rotmistrza Pileckiego Szwadron Konnego Przysposobienia Wojskowego „Krakus”, pod jego dowództwem, w ramach 19 Dywizji Piechoty gen. bryg. Józefa Kwaciszewskiego, został skierowany w okolice Piotrkowa Trybunalskiego do osłony szosy Piotrków – Tomaszów Mazowiecki. W nocy z 5 na 6 września niemiecki XVI Korpus pancerny rozbił polską dywizję, więc rozproszeni żołnierze, wśród których był także Pilecki, po przejściu Wisły włączyli się w szeregi odtwarzanej 41 Dywizji Piechoty Rezerwy. Komendantem kawalerii dywizyjnej mianowano mjr. Jana Włodarkiewicza, a jego zastępcą został ppor. Witold Pilecki. Walcząc z Niemcami, żołnierze 41 D.P. Rezerwy, kierowali się na południowy wschód w celu utworzenia przedmościa rumuńskiego. Po agresji ZSRR 17 września, dowództwo polskie chciało umożliwić przejście jak największej ilości żołnierzy na Węgry i do Rumunii, stąd w dalszym ciągu kierowano się na południe. 22 września dywizja została rozbita, żołnierze zaś otrzymali rozkaz złożenia broni. Żołnierze w większości nie skapitulowali. Część z nich uciekła na Węgry i podjęła dalszą walkę u boku sojuszniczej Francji. Inni, wśród których był Witold Pilecki, wrócili do kraju, by prowadzić podziemną walkę z okupantem.

97 Rocznica Bitwy Warszawskiej 1920 roku

Kolejna rocznica zwycięskiej Bitwy Warszawskiej, jednej z tych batalii, które decydująco wpłynęły na losy całej Europy, a może i cywilizacji zachodniej. Polacy obronili wówczas Stary Kontynent przed najazdem bolszewickim. Bitwa Warszawska była przełomem w trwającej od listopada 1918 do października 1920 roku wojnie polsko-bolszewickiej – wielkim militarnym triumfie odrodzonej Rzeczypospolitej, została uznana za 18 przełomową bitwę w historii świata.

Bitwa Warszawska toczyła się w dniach 13-15 sierpnia 1920 r. Rozegrana została zgodnie z planem operacyjnym, który na podstawie ogólnej koncepcji Józefa Piłsudskiego opracowali szef sztabu generalnego gen. Tadeusz Rozwadowski, płk Tadeusz Piskor i kpt. Bronisław Regulski. Głównym celem operacji było odcięcie korpusu Gaj-Chana od armii Tuchaczewskiego i od zaplecza oraz wydanie skoncentrowanej bitwy na przedpolu Warszawy.

Operacja składała się z trzech skoordynowanych, choć oddzielonych faz: obrony na linii Wieprza, Wkry i Narwi – co stanowiło rodzaj działań wstępnych; rozstrzygającej ofensywy znad Wieprza (na północ, na skrzydło sił bolszewickich) oraz wyparcia Armii Czerwonej za Narew, pościgu, osaczenia i rozbicia armii Tuchaczewskiego. Bitwa Warszawska rozpoczęła się 13 sierpnia walką o przedpole stolicy, m.in. o Radzymin, który kilkanaście razy przechodził z rąk do rąk.

14 sierpnia działania zaczepne na linii Wkry podjęła 5. Armia gen. Władysława Sikorskiego, mająca przeciw sobie siły sowieckiej IV i XV armii. W zaciekłej walce pod modlińską twierdzą wyróżniała się m.in. 18. Dywizja Piechoty gen. Franciszka Krajewskiego. Ciężkie boje, zakończone polskim sukcesem, miały miejsce również pod Pułtuskiem i Serockiem. 16 sierpnia gen. Sikorski śmiałym atakiem zdobył Nasielsk. Mimo to inne jednostki sowieckie nie zaprzestały marszu w kierunku Brodnicy, Włocławka i Płocka.

Jednym z ważnych fragmentów Bitwy Warszawskiej było zdobycie 15 sierpnia przez kaliski 203. Pułk Ułanów sztabu 4. armii sowieckiej w Ciechanowie, a wraz z nim – kancelarii armii, magazynów i jednej z dwóch radiostacji, służących Sowietom do utrzymywania łączności z dowództwem w Mińsku. Szybko podjęto decyzję o przestrojeniu polskiego nadajnika na częstotliwość sowiecką i rozpoczęciu zagłuszania nadajników wroga, dzięki czemu druga z sowieckich radiostacji nie mogła odebrać rozkazów. Warszawa bowiem na tej samej częstotliwości nadawała przez dwie doby bez przerwy teksty Pisma Świętego – jedyne wystarczająco obszerne teksty, które udało się szybko znaleźć. Brak łączności praktycznie wyeliminował więc sowiecką 4. Armię z bitwy o Warszawę.

15 sierpnia trwały zacięte walki wojsk polskich z Armią Czerwoną m.in. pod Radzyminem, Ossowem i Zielonką. Ostatecznie polscy żołnierze, za cenę wielkich strat, utrzymali Radzymin i inne miejscowości, odrzucając bolszewików daleko od swoich pozycji.

16 sierpnia dzięki działaniom marszałka Piłsudskiego nastąpił przełom. Dowodzona przez niego tzw. grupa manewrowa, w skład której wchodziło pięć dywizji piechoty i brygada kawalerii, przełamała obronę bolszewicką w rejonie Kocka i Cycowa, a następnie zaatakowała tyły wojsk bolszewickich nacierających na Warszawę. Tuchaczewski musiał wycofać się nad Niemen.

W tym roku, uroczystym obchodom w Ossowie towarzyszyło również przesłanie, że aby dać świadectwo prawdzie historycznej, kształtować postawy patriotyczne i móc z dumą powtórzyć za śp. Prezydentem Lechem Kaczyńskim, że „warto być Polakiem; warto by naród polski i jego państwo – Rzeczpospolita – trwały w Europie”, należy wspólnie podjąć wyzwanie budowy Muzeum Bitwy Warszawskiej 1920 roku, które opowie o wielkim polskim zwycięstwie!

Mieszkańcy Kobyłki pamiętają o Powstaniu Warszawskim

W godzinę W, władze samorządowe Kobyłki, harcerze, kibice i licznie zebrani mieszkańcy Miasta, uczestniczyli w Apelu Pamięci Bohaterów Powstania Warszawskiego, spoczywających na miejscowym cmentarzu.

Wspólną modlitwę za w intencji poległych Powstańców poprowadził Ks. Dziekan Jan Andrzejewski.

Na grobie jednego ze spoczywających na naszym cmentarzu uczestników Powstania Warszawskiego, wieniec złożyli również przedstawiciele Komitetu Pamięci Rotmistrza Witolda Pileckiego.

Podchorąży Eugeniusz Milczewski, w wieku 19 lat, zginął śmiercią Bohatera na Polu Chwały w obronie Stolicy.

Na Wieczną Wartę odszedł jeden z ostatnich Wyklętych

„Dla mnie Bóg, Honor, Ojczyzna bez przerwy ma taką samą wartość. Największą, im bliżej końca mojego żywota, tym to hasło ma coraz większą wartość”

Dzisiaj na cmentarzu w Wawrzyszewie został pochowany mjr. Edmund Muszyński, ps. „Krzemień”, żołnierz Armii Krajowej i organizacji Wolność i Niezawisłość, awansowany pośmiertnie na stopień podpułkownika. Wybitnie zasłużony dla środowisk kombatanckich, członek władz naczelnych Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, zmarł 22 czerwca w wieku 91 lat.

Mjr Edmund Muszyński ps. „Mściciel”, „Krzemień” urodził się 10 listopada 1925 roku w Parysowie. Od lipca 1940 roku harcerz Szarych Szeregów, kolporter prasy konspiracyjnej oraz łącznik Placówki Związku Walki Zbrojnej w Parysowie Obwodu „Gołąb” Garwolin. Od lutego 1942 roku do lipca 1944 roku żołnierz Armii Krajowej w oddziale partyzanckim ppor. Stanisława Pielasy ps. „Selen”. Uczestnik wielu akcji sabotażowo- dywersyjnych oraz bojowych prowadzonych na terenie Obwodów „Gołąb” i „Mewa-Kamień” Obszaru Warszawskiego Armii Krajowej. „Wybitnie zasłużony dla środowisk kombatanckich, członek władz naczelnych Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, pierwszy Prezes Zarządu i członek Rady Fundacji Polskiego Państwa Podziemnego oraz wieloletni Prezes Okręgu Warszawa-Wschód ŚZŻAK.

Uhonorowany m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Partyzanckim, Medalem „Pro Patria”.